Wat doen wij


Een rusthuis voor oude en zieke bulletjes




Wat hou ik eindeloos en onvoorwaardelijk veel van ze: oude bulletjes, onze oma's en opa's. Hoe meer ik er binnen krijg, hoe gepassioneerder en liever ik met ze bezig ben. Ik hou van hun gebreken, van hun grijze snoet en trouwe ogen en enkele overgebleven scheve tandjes. En er is nood aan, aan een opvang voor oude bulletjes want bijna niemand wil ze, de meeste mensen zijn bang voor de naderende dood en het daarbij gepaarde verdriet. Ons Truusje van 12 is onlangs overleden, tranen stroomden over mijn wangen op haar levenloze lichaam en mijn hart brak in duizend stukken. Maar... ik was ook trots dat ik haar nog een paar mooie weken had kunnen geven met elke dag verse aardappeltjes met gezonde groentjes en een mals stukje vlees versierd met een toefje peterselie en haar nodige medicijntjes en vitaminen. Haar voederen, want ze had bijna geen tanden meer, was voor mij een feest om te zien en te horen. Haar horen smakken en genieten deed mijn hartje sneller slaan. De laatste jaren zijn hier vele oudjes binnen gewandeld. Steeds meer en meer oude, soms stokoude, al dan niet zieke bulletjes zoeken een nieuw huisje. Ik zou mijn bloedrood hartje en liefdevol huisje willen open stellen voor enkel nog oude en/of zieke Engelse buldoggen die hier op pensioen komen, die hier elk hun zacht donutje krijgen en dagelijks hun erg gewilde maaltijd. In de zomer liggen ze in de verkoelende airco, in de winter voor de houtstoof. Ik zal meer hartmedicijntjes moeten bestellen om hun oude motortjes op pijl te houden en meer zalf om in hun oogjes te smeren maar met heel veel plezier. Er zal wekelijks meer wc papier nodig zijn want een ongelukje bij oudjes is snel gebeurd en er zal altijd een emmer gemengd met Ajax moeten klaar staan.